Een tijdje geleden kwam de vraag of de behandelingen effect hebben. Daar kan ik heel vaag over zijn: ja, nee en deels. Ik zal het wat uitleggen...
Het fysiek behandelen is het meest makkelijk. Het lichaam vergeet niets en vertelt datgene, wat jij niet kunt of wilt vertellen. Gewoon omdat het lichaam er klaar voor is dat een thena behandeld wordt. Niets meer en niets minder.
Het volgende maakt het een uitdaging. Waar ik in Nederland het Limburgs dialect en de Nederlandse taal machtig ben, is dat hier compleet anders. De meesten spreken Portugees, een enkeling niet en spreekt alleen de oorspronkelijke Mozambikaanse taal van het zuiden: Shangana. Is dit laatste het geval, dan vraag ik een van de tiener jongens, Terencio of Ailton, om te vertalen. Zij zijn beiden werkzaam in Casa Esperança, de medische plek.
Verder is mijn Portugees absoluut flink vooruit gegaan. Van toeristen Portugees naar het voeren van fatsoenlijke gesprekken. Inclusief grammaticale fouten, maar ik oefen en leer elke dag bij. Ook al hoef ik niet altijd meer zo bewust na te denken en nog bewuster te vertalen wat de ander zegt of wat ik wil zeggen, maar... de gesprekken met de kinderen en jeugd gaan niet over koetjes en kalfjes. Dan gaat het over fysieke klachten, trauma's, het slachtoffer zijn (geweest) van agressieve of op zijn minst zeer ongeduldige mensen. Dan gaat het over angst, verdriet, rouw, onzekerheid, etc. Over bedplassen, oude fysieke verwondingen die na jaren nog altijd pijnlijk zijn. Noem maar op. In elk geval geen thema's die ik bij Duolingo leer. Die leer ik hier, op de werkvloer.
Ik vertel verder na de foto-stop verder... een toelichting bij de foto's: studeren, kleding buiten drogen, de oudere jongens (15, 16-jarigen) gaan het hoge gras te lijf, een van de sportvelden, hibiscusbloem en Juliéta die ons vergezeld tijdens een behandeling.
Omdat ik de taal onvoldoende machtig ben, maak ik zeer dankbaar gebruik van de tablet. Deze helpt enorm bij de communicatie... mits... de jongen kan lezen en schrijven. Veel jongens hebben amper tot geen school genoten en dan heb ik het ook over jongens van middelbare school leeftijd! Dan roep ik Terencio of Ailton om te tolken. En áls ze kunnen schrijven, kan het serieus best 5 minuten duren voordat ze een zin getypt hebben op de tablet. Een zin van zes woorden. Communicatie gaat vele male trager hierdoor. Dat is wat het is. En in de stilte en het geduld van mijn zijde zit heel veel, omdat ze dit geduld zo ontzettend nodig hebben om te kunnen groeien.
Terugkomend op de eerder gestelde vraag: ja, de behandelingen slaan aan. Niet alleen omdat shiatsu- en guashatherapie hun werk doen, maar vooral het bieden van een luisterend oor, veel, heel, heel veel geduld, betrouwbaar en voorspelbaar zijn. Deze ingrediënten zijn ontzettend belangrijk in het geheel.
Ook antwoordde ik 'nee' op de vraag. Hier zijn twee redenen voor. De eerste reden is het gegeven dat deze therapievormen niet verheerlijkt hoeven te worden. Net als alle andere therapieën hebben ze ook hun beperkingen Een voorbeeld is een jongen van 11 jaar die in januari een gebroken elleboog opliep. Deze is fysiek geheeld echter blijft deze erg pijnlijk, ook na meerdere behandelingen. Dan adviseer ik Zuster Quitéria een röntgenfoto te laten maken om te checken of alles goed zit. Weet wel dat we in Nederland vele malen beter uitgerust zijn met apparatuur, deskundigheid en kennis op dit vlak. Daarbij is hier geen zorgverzekering en is het niet zomaar mogelijk om even naar het ziekenhuis te gaan om een foto te laten maken. Het geld is niet zo makkelijk beschikbaar, afwegingen in urgent en niet urgent worden dan gemaakt.
De tweede reden is net zo realistisch als de eerste, en dat is mijn beperkte tijd. Toen ik ging, leken drie maanden lang. Nu is mijn laatste anderhalve week begonnen, de tijd is omgevlogen. Voor veel thema's heb ik meer tijd nodig, vooral als er verschillende thema's tegelijkertijd een jongen spelen.
Weer even een foto-stop: een ochtendwandeling langs de bananenplantage en het piripiri veld, de kerkdienst in Boane, de vrije zondag wordt sportend ingevuld met basketbal en voetbal.
Ook antwoordde ik met 'deels'. Zo ontving ik twee weken geleden een lijst met nieuwe jongensnamen om te behandelen. Allemaal met hetzelfde fysieke probleem, maar allemaal met een ander onderliggende oorzaak: bedplassen. De lijst was lang, zo'n twintig jongens! En ik hikte tegen mijn beperkte tijd aan. Dus na een goede wandeling, afkoelen in het zwembad en een goede nachtrust met veel gepeins, kreeg ik een idee. Zuster Quitéria was het met me eens en we organiseerden een vergadering met alle twaalf chefs (twee per huis) en de twee hoofdchefs. Zij zijn immers de eersten die hiermee te maken krijgen, en vanuit hun eigen geschiedenis helaas vaak op een harde manier 'geleerd' hebben, zindelijk te worden. Hen gaf ik psycho-educatie over bedplassen, de oorzaken, dat wat niet helpt en dat wat wel helpt. Nu behandel ik minder, maar vergaar ik zoveel mogelijk informatie van de betreffende jongens met dit probleem. Dit pak ik op met Zuster Quitéria en de aanwezige psycholoog. Ook wordt de rest van het team op de hoogte gebracht, zodat iedereen vanuit zijn of haar expertise mee kan helpen de onderliggende thema's aan te pakken, zodat het voor de jongens draaglijker wordt.
Kortom een zeer gevarieerde baan vervul ik hier. Daarnaast vervul ik ook de rol van collega, observant, vrijwilliger, tante en moeder 😊
Reactie plaatsen
Reacties
Wauw, nog maar anderhalve week en je bent er weer! Je mag trots op jezelf met alles wat je hebt gedaan en alles wat je in werking hebt gezet. Probeer ook nog rust te nemen en te genieten van je laatste dagen in MCB 😘
Dank je wel voor je lieve woorden, Sandra! Daar zorg ik wel voor 🥰