En zo is er weer ruim een week voorbij. Een knip met mijn vingers en er was weer een dag omgevlogen. De gemaakte plannen veranderden en er kwamen weer nieuwe voor in de plaats. Een week vol belevenissen die van het ene uiterste naar het andere gingen. Ik ga je in vogelvlucht meenemen...
Te beginnen bij het Paasweekend. Op Goede Vrijdag liepen we met alle kinderen de Kruisweg. Er was een grote ronde te lopen langs de veertien staties. Deze waren als afbeeldingen uitgestald vanaf de kapel, langs de schoolgebouwen, elk huis (de jongens hadden de versiering verzorgd), via de refter, terug naar de kapel. Bij elke afbeelding werd gebeden en gezongen, en al zingend liepen we door naar de volgende halte. Enkele kinderen namen een afbeelding mee om ze uiteindelijk in de kapel te verzamelen. Daar voltrok de kerkdienst met betrekking tot de Kruisweg zich.
Op de bovenste drie foto's was men bezig met de voorbereidingen, de andere twee de Kruisweg zelf.
Zaterdagavond werd gevraagd of ik meeging naar de kerkdienst in Boane. In mijn beleving werd de groep gesplitst en zouden eerst de kleinere jongens en daarna de grotere jongens een kerkdienst bijwonen. Dus ik dacht dat duurt niet zo lang.
Je voelt het al aankomen... we vertrokken om half zes in de avond. In de pick-up trof ik alleen de grotere jongens aan. De kleinsten bleven thuis. Zij zouden tijdens onze afwezigheid een film over Jezus kijken, eten en op hun normale tijd naar bed gaan.
Rond kwart over zes begon voor ons de feestelijke kerkdienst. Er werden kaarsen uitgedeeld en gelukkig maar. De jongens zijn en blijven jongens met hun streken. Het gaf wat afleiding, want tijdens de viering waren er minimaal honderd jongeren van twaalf jaar en ouder, die deze avond gedoopt werden. Jongeren uit het district Boane.
'Onze' jongens hadden het koud en vielen voor en na in slaap. Ik geef ze geen ongelijk, want deze dienst duurde vijf uur! Na middernacht zaten we aan tafel voor het avondeten. Wat een avond. Gelukkig kon iedereen de dag erop wat uitslapen.
Later diezelfde zondag vertrok ik weer naar Maputo en arriveerde net voor het avondeten. De avond bestond uit uitpakken en slapen. Die nacht werd ik wakker. Gatsiederrie...mieren in mijn bed! Geloof me, dat was al vanaf dag één een probleem op mijn kamer in Maputo: mieren. Bed midden in de kamer geschoven, want ze zaten rondom en in het bed. Mijn nacht was voor vijf uur al klaar! En zo vertrok ik, nog half slapend, vroeg in de ochtend samen met de Sacramentijnse Congregatie naar Moamba. De priesters en seminaristen hadden vrij. Mijn oom verkoos thuisblijven boven deze feestelijkheid.
In Moamba werd de dag geopend met een bescheiden kerkdienst. Aansluitend werd er samen gekookt, gedronken, gelachen en veel gedanst. Ik vind het leuk om de mensen op een geheel andere manier te leren kennen en zij mij hiermee ook.
De foto's hierboven geven een impressie van de dag.
Dinsdag stond een bezoek aan een Hindoetempel gepland. Voor ik het wist zaten we midden in een viering. Ik hou van mantra's, en om dan midden in de tempel te staan terwijl de priester samen met enkele Hindoestaanse gelovigen enkele mantra's van tien minuten tot bijna een half uur ten gehore brengt... WAUW!
Ik werd er niet alleen stil van, het raakte iets diep in mij. Dikke tranen rolden over mijn wangen. Wat bijzonder!
En ja, de volgende dag vertrok ik weer vroeg richting de jongens. Samen met Zuster Maria Paula, van oorsprong Duitse, bezocht ik een plek waar ouderen een kamer, zorg, eten en gezelschap krijgen. Zuster Maria Paula gaat er wekelijks vanuit haar Congregatie heen. Er werd gezongen en gedanst. De chauffeur vertolkte van Portugees naar de plaatselijke taal Shangana en terug. Toen het lied 'Hoye hoye' gezongen werd, bedankte ik hen met: "kanimambo". Dat viel goed in de smaak. 'Hoye hoye' betekent 'welkom' en 'kanimambo' betekent 'dank je wel'. Dat zijn voor mij de enige Shangaanse woorden die ik ken.
Na een rondleiding rondden we het bezoek af en werd ik een half uurtje later bij Casa do Gaiato afgezet. Die middag? Ik heb geslapen als een blok!
Reactie plaatsen
Reacties