De laatste week ging snel. Het hete, zomerse weer sloeg om in veel regen en koud weer. "Het is nu winter," zei een collega, aangezien ze hier maar twee seizoenen hebben. Veel jongens liepen er ineens als een soort 'gangster' bij met hun hoodies.
De laatste behandelingen werden verricht, behandelingen werden afgerond en openstaande zaken overgedragen. Tussendoor bracht ik mijn tijd door met de jongens en waarmogelijk poogde ik er weer een aantal voor de lens te krijgen, of eigenlijk... drongen ze er zelfs op aan 😅.
Gedag zeggen tegen Gift en Juliéta. Waarbij ik verwacht de oude Gift niet meer te gaan zien, mocht ik terugkeren. Ook van de grijze kater nam ik afscheid. Hij keam regelmatig een bezoek in de praktijkruimte brengen en vond het heerlijk bij deze jongen op de benen te liggen terwijl ik behandelde. Een avond met een deel van het team en enkele Spaanse gasten mocht niet ontbreken.
Zaterdag 25 april brak aan, de dag van mijn afscheid. Een dag van plezier en tranen. De ochtend was er, hoe verrassend, weer een voetbalcompetitie. Teams werden onderling gevormd en spelen maar. Hun passie, hun uitbundige enthousiasme bij het vallen van een goal en hun aanmoedigingen naar elkaar waren hartverwarmend. Misschien wel extra, omdat ik enkele uren later op weg zou gaan naar Maputo. De laatste keer deze reis.
Die middag stond tijdens de lunch mijn afscheid centraal. Mijn oom was, samen met Pater Bravo en Pater Timóteo, ook aanwezig. Er was ruimte voor elke jongen, die wilde, om iets te zeggen. Er werd gezongen door de tweeling Gabriel en Otávio. Bijzonder hoe hun stemmen bijna één werden. De dansers onder de jongens hadden, net als ik, groot plezier.
Mijn emoties gingen van vreugde, naar verrast, van ontroering (toen een uit huis wonende gaiato speciaal vanuit Maputo naar Casa do Gaiato reisde om persoonlijk afscheid te komen nemen) naar verdriet... want wat heb ik de jongens leren kennen. En zij mij.
En wat ga ik hen missen! 🥺💔
Ik ben in elk geval erg blij met al deze ervaringen! Dit is in mijn optiek rijkdom pur sang!
De foto's die volgen spreken denk ik voor zich...
De flessen zonnecrème overhandigde ik aan de twee jongens met albinisme. Mam, bedankt voor deze flessen.
Ook kreeg ik van Monique een in Helmond gefabriceerde capulana mee. Ik mocht deze geven aan iemand die het nodig had. Ik heb ervoor gekozen deze aan Casa Main (het huis voor de allerkleinsten) te schenken. Met de boodschap hier gordijnen van te maken op de kinderkamer(s). Het grappige is dat er paarden op afgebeeld staan, echter heb ik in de afgelopen drie maanden geen enkel paard gezien! Wel ezels, maar geen paarden... Hierbij gaat er dus ook een dank je wel naar jou, Monique!
En, zoals ik al eerder schreef... volgde die dag de presentatie van de eerder genoemde gedoneerde spullen. Wat werd er smakelijk gelachen toen ik vertelde dat er een één ding heel hard nodig was... onderbroeken! De herkenning was duidelijk aanwezig. Ik ben erg blij dat er voor alle jongens een of twee onderbroeken beschikbaar zijn nu.
Bedankt, allemaal!
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een prachtige blogs nog! Ik was je nog vergeten gisteren een goede reis te wensen! Als je nog onderweg bent wens ik je die alsnog. En anders: welkom terug, babe!!!!