Het leven hier trekt mij zodanig in het hier en nu, dat een planning zelden realiteit wordt, zoals aanvankelijk gepland. Hiermee zijn er dan ook ineens weer een aantal dagen omgevlogen. Ik neem je mee in de, voor mij, feestelijke gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen. En ja deze blog is dan ook wat langer...
Votige week donderdag nam Timóteo mij mee om twee studenten op te halen die eindelijk konden reizen vanuit Noord-Mozambique. Zij waren de eersten die arriveerden van de in totaal elf studenten. Allen leggen ze een afstand van zo'n 2000 km met de bus af over wegen die zeer zeker niet dezelfde kwaliteit hebben, zoals wij het kennen. Daarbij hebben de overstromingen veel wegen beschadigd en heeft de aangekondigde cycloon voor morgen ook nog een figuurlijke vinger in de pap.
Bij een overdekt busstation stappen we uit. Er lopen passagiers over en weer met hun bagage te sjouwen en op stoelen wachten vrienden en familieleden op hun dierbare of gast. Het gezicht van Jacob klaarde acuut op toen hij me zag. Duidelijk verrast dat ik hen op kwam halen, maar nog veel meer verrast dat ik in Mozambique ben. Jacob en Júlio, die net zo verrast was, heb ik tijdens mijn vorige bezoek ontmoet. De lange reis had hun erg vermoeid, dus eten, douchen en rusten had de prioriteit.
Afgelopen vrijdag, 13 februari, vierde ome Hub zijn 84e verjaardag. Nota bene de eerste keer in mijn leven dat ik bij zijn verjaardagsfeest was. En voor hem was het nog veel langer geleden dat er überhaupt familie present was! Extra speciaal dus. Mam en ik kookten een deel, de kokkinnen deden de rest. De konijn in het zuur werd aardig ontvangen. Hun smaakvoorkeurs ligt meer bij bitter, zoet en pittig. Zuur past iets minder in hun rijtje thuis. Ik wilde van verse grote garnalen een risotto maken, maar geen spinazie te vinden in de verkoopkraampjes. Uiteindelijk in een overdekte markt, die vanaf de doorgaande weg niet te zien is, hebben we op de gok 'tseke' gekocht. Het is een groen bladige groente, die erg verrassend lekker smaakt en een prima vervanging van de spinazie blijkt te zijn.
Op de foto's: Jacob en Júlio, de jarige, Elena van wie ik de tseke kocht, het aansnijden van de feesttaart, met Pater Vasco en Pater Bravo uit Chinezen, en als laatste een hele blije oom die tegen alle verwachting in toch een exemplaar in ontvangst mocht nemen van het Sevenums woordenboek! (Want het is moeilijk te verkrijgen)
Die avond ontving ik een berichtje van José. De jongeman die mij vanaf mijn eerste reis mam noemt. Ik op mijn beurt noem hem mijn Mozambikaanse zoon. Naar verwachting zou hij mogelijk de volgende dag arriveren. Daar keek ik erg naar uit, want ik heb hem toch wel gemist. Met een fijn gevoel viel ik in slaap.
Zaterdag, vroeg in de ochtend, ging de reis naar het kerkhof. Het gebeuren op het kerkhof alleen al was een hele belevenis. Onvoorstelbaar hoeveel auto's er voor en rondom de ingang geparkeerd stonden. Er waren bloemenverkopers en waterverkopers, voor de bloemen wel te verstaan. Op het kerkhof werden overledenen vereerd, er werd gezongen bij het graf van een geliefde, de begrafenis van een klein kind waarbij het kistje op de rand van het openliggende graf stond, ontzettend veel mensen die zich tussen de graven door wurmden om op de plaats van bestemming te komen. Het leek wel een ontmoetingsplek van mensen.
Hier tref ik enkele studenten die gisterenavond nog gearriveerd waren. Dat zijn Abdul, Ademir en Armando. Ik vind het leuk hen weer te zien. Waar ome Hub, mam en nog een paar mensen ervoor kiezen in de schaduw van een boom te wachten, volgde ik, net als een eendje dat achter d'r moeder aanloopt, de mannen op weg naar het eerst te bezoeken graf. Een groep parochianen stond al om het graf van een pater en Pater Vasco droeg voor. Terwijl Timóteo een telefoontje kreeg, was ik evengoed met mijn aandacht bij de gebeden. Dat veranderde direct toen Timóteo mij vertelde dat er wederom studenten gearriveerd waren. Drie, en ja, tot mijn grote vreugde zat José erbij!! Niet veel later wurmden wij ons naast de vele graven af, naar de minibus en waren we op weg.
De ontmoeting met José was erg bijzonder. Onze blijdschap was voelbaar, in de stevige omhelzing, maar zijn vermoeidheid ook. Abisai was er ook bij, wat leuk! De derde student heet Remildo. Voor mij een nieuw gezicht.
Terug naar het kerkhof waar iedereen inmiddels bij twee andere graven stond, van een pater en een bischop. Terenciano, recent gewijd tot priester, ging deze verering voor. De graven werden schoongespoeld met water, er werd gezongen en gebeden en de bloemen werden op de grafplaat gelegd.
Dan hadden we de cycloon nog, waar hier veel over te doen was, en met rede. Gelukkig, trof deze Maputo stad niet. We kregen enkel een korte maar zeer hevige regenval met onweer en windstoten over ons heen. Die was verrassend genoeg net zo snel gegaan als dat die gekomen was.
Op de foto's: Pater Vasco en Pater Timóteo, studenten Armando en Ademir, het leggen van de bloemen op de graven, de regenval in nog geen 10 minuten tijd.
Zondag stond in het teken van de neomisten. De vier recent gewijde priesters celebreerden hun eerste eucharistieviering in de São Joaquim kerk in Maputo. Vandaag erbij zijn vind ik heel speciaal. Ik kon niet aanwezig zijn bij de priesterwijding van Timóteo. Hij vroeg me dat enkele jaren geleden al. Er vandaag wel bij te kunnen zijn is dan extra fijn.
In deze kerk heeft mijn oom vele jaren gewerkt en hier heeft hij ook zijn 50-jarig priesterfeest gevierd. In mijn eerste boek staan veel afbeeldingen van de parochianen van hier, dus neem ik mijn boek mee in de hoop enkele mensen hun internationale beroemdheid te laten zien.
Vandaag erbij zijn vind ik heel speciaal. Ik kon niet aanwezig zijn bij de priesterwijding van Timóteo. Hij vroeg me dat enkele jaren geleden al. Er vandaag wel bij te kunnen zijn is dan extra fijn.
Foto's vlnr: Paters Adérito, Timóteo, Onávio en Terenciano, samen met José op de foto en als laatste een foto van een van de parochianen.
Na de drie en een half uur durende dienst was er een klein feestje waar de taart en enkele kleine, maar overheerlijke hapjes gegeten werden.
En dan eindelijk de dag van gisteren, maandag de 16e. We vertrokken op tijd naar Namaacha, een stadje aan de grens met Eswatini. Via de Krokodillenfarm reden we naar het stadje voor een bezoek aan Matthijs en Celia. Beiden kennen ome Hub al vele jaren en persoonlijk vond ik het erg fijn hen in Mozambique te treffen.
De reistijd maakt zo'n dag intens, gezien het feit dat er flinke gaten in het wegdek zaten en dan is zo'n dag gauw helemaal gevuld.
De foto's hieronder met ondertiteling: Chinese roos (Hibiscus), Matthijs en Celia, krokodillen en mijn lente gecombineerd met de transportbox, de markt en rechtsbeneden het voormalige voetbalstadion van Maputo.
Tot de volgende 👋🏼😃
Reactie plaatsen
Reacties