Het was aanvankelijk helemaal niet mijn plan. Ik had me het volgende bedacht: als mijn moeder weer naar Nederland vertrekt, dan pas wil ik naar de plek gaan waar ik eind 2024 vrijwilligerswerk deed.
Die ene plek, een plek voor jongens van de straat, de wezen en de kwetsbaren. Het wees- en kindertehuis Casa do Gaiato, dat aan meer dan 150 jongens een huis, een thuis en een familie biedt. De plek waar ik tijdens mijn vorige reis vrijwilligerswerk wilde doen en vervolgens zelf perplex was dat ik als shiatsu therapeut aan de slag kon. Ik mocht kinderen en vooral jongeren met psychische en fysieke problemen en trauma's gaan behndelen. Ik ontving mijn eigen tijdelijke behandelruimte met behandeltafel en een lijst met namen. Deze ervaring bracht me onbeschrijfelijk veel. Een ervan is dat ik deze knullen behoorlijk ben gaan missen, dus terugkeren naar hun was een feit.
Echter... zoals ik al schreef, het was aanvankelijk niet mijn plan, maar... zo gaat dat hier. Een plan is mooi, de uitvoering strookt vaak totaal niet met dat plan. Vandaag is het 3 februari, Heldendag, een Nationale feestdag in Mozambique en dat betekent dat alles gesloten is. Nagenoeg geen uitstapjes zijn mogelijk. Dus stelde ik gisteren voor om vandaag naar Casa do Gaiato te gaan. Mam wilde graag enkele spullen afgeven en we waren het er snel over eens om vandaag te gaan. Ik besloot ook mijn donatiespullen alvast mee te nemen:
- een paar shirts van de afdeling Techniek van Schouwburg Maaspoort in Venlo,
- zestien mobiele telefoons, een onwijs mooie gift van BioVerbeek uit Velden, die ik via Jo Hocks van Napoleon Computer Studio te Baarlo in ontvangst mocht nemen
- en ruim dertig clubshirts van judoclub Jigoro Kano uit Sevenum.
De route ernaar toe, was flink hobbelen door de gaten in de wegen. Op een bepaald stuk was men volop bezig met herstelwerkzaamheden. Door het vele water is een stuk, van de weliswaar nieuwe weg, weggeslagen. Desondanks prima te doen. Ik zat als een klein kind dat niet kan wachten in de auto, zoveel vreugde om deze jongeren weer te zien.
Moeder van het huis, Zuster Quitéria kwam ons tegemoet en daarna volgden kort op elkaar bijzondere herenigingen. Jongeren die ik destijds behandeld had, kwamen met een verraste blik de ontvangstkamer binnen. Op mijn beurt vloog ik telkens op van mijn stoel, zo blij hun te zien.
De gedoneerde spullen hebben we, voor Mozambikaanse begrippen, privé overhandigd aan Zuster Quitéria.
Op de foto's hierboven zie je een hereniging van Yannick en mij, het overhandigen van de shirts en de telefoons. Vooral de blik van deze jongen toen ik hem zoveel mobiele telefoons in zijn handen gaf... fantastisch! En een welgemeend dank je wel in de vorm van um abraço (omhelzing) van Zuster Quitéria.
Hier beneden de groepsfoto's van de donaties en de jongens die deze in ontvangst hebben mogen nemen.
Een super DIKKE dank jullie wel!!!!!!!!!!!! Namens Casa do Gaiato, namens de jongens en namens mij 🙏❤️
Reactie plaatsen
Reacties
Prachtig Laura.
Wat kun je met eenvoudige dingen jongeren blij maken.
Hoi ome Jeu,
Bedankt voor je reactie. Ja, hier zijn het nog echt de kleine gebaren die veel in beweging kunnen brengen. Thuis liggen de telefoons vaak te verstoffen, terwijl de jongeren hun wereld iets kunnen uitbreiden zodra ze er een mogen hebben.
Zo had Mam kleine plastic speeltjes mee voor de allerkleinsten. Ze waren zoooo blij met 1 speeltje.
Gewoon niet te vergelijken met hoe we er in Nederland mee omgaan.
Wat prachtig om te zien Laura en wat het teweeg kan brengen! Ik kijk er naar uit meer te lezen. Heel veel plezier/succes en vooraal een mooie tijd daar! Liefs Ellen
Danke, Ellen!
Ik zou zeggen... check om de x aantal dagen en tja, het wordt vervolgd.
Groetjessss