En dan is het zowaar alweer zaterdag. De dagen zijn omgevlogen. Behalve de totaal andere omgeving, het weerzien van bekenden en tevens het ontmoeten van nog veel meer onbekenden, was ik ook nog eens omringt door de Spaanse taal naast het Portugees en Engels. Dit maakte mijn hoofd soms wat te vol. Gelukkig is er inmiddels voldoende ruimte om jullie weer een stukje mee te nemen.
Afgelopen maandag 23 februari was een wachtdag. Ergens na de lunch werd ik opgepikt door een chauffeur van Casa do Gaiato. De wachttijd vulde ik met het inpakken van mijn spullen, lezen, schrijven, wachten, wachten en nog wat wachten. Ome Hub had die middag een etentje met een Braziliaans stel, welk ik aan me voorbij liet gaan. Ik wist immers niet wanneer de chauffeur voor de poort van het kerkplein zou staan.
Uiteindelijk werd het half zes toen ik Armando bij de auto zag staan. Hij herkende me direct en na een korte en vriendelijke begroeting, werd mijn koffer tussen allerlei andere spullen in dat ene gaatje achter in de laadbak gepropt. Het paste en het zat vast. Dat was voldoende. Op naar Boane. Een afstand van een kleine 70 km die we in ruim anderhalf uur aflegden.
Bij Casa do Gaiato aangekomen werd ik door Zuster Quitéria verwelkomd, samen met Yannick. Een jongeman van 18 jaar, waar ik sinds mijn vorige bezoek contact mee heb gehouden. Twee jongens namen mijn spullen mee naar mijn kamer. Waar ik dacht weer te verblijven in de medische hoek, Casa Esperança (het huis van de hoop), echter verblijf ik nu in Casa 1!
Wat betreft de foto's: zonsondergang op weg naar Casa do Gaiato, toegangsweg naar deze prachtige plek, Casa 1 en tevens mijn verblijf en het maken van de behandelplanning.
Even een korte schets van het totaal plaatje: dit weeshuis is gebouwd tegen een flinke heuvel. Aan de top is de kapel met iets lager de kantoren, het secretariaat en de eetzaal (de refter) gelegen. Dan zijn er de verblijven van de kinderen en wat oudere jongens, verdeeld in Casa main, Casa 1 t/m 5, waarbij de jongens in oplopende leeftijden (tot maximaal begin twintig) in de huizen wonen. Ik verblijf bij ruim 20 jongens in de leeftijd van 8 en 9 jaar. Naast Casa 5 liggen verschillende schoolgebouwen. En aan de zijde van Casa main ligt, weliswaar nog lager gelegen Casa Esperança. De plek waar alle nieuwe kinderen binnen komen, zieken en zwakken kunnen aansterken en waar ik mijn werklocatie heb.
Op de foto's zie je de kapel, Gift de herdershond, en Gift in de praktijkruimte (hij houdt ook erg veel van massages ontvangen hahaha), de geelbandkever, en een klein overzicht van de ligging van Casa 3, 2 en 1 (van li naar re)
Hier wat leuke plaatjes, gewoon omdat het kan...
Vanaf dat ik hier ben, is het standaard een pilsje voor het avondeten. Ik ben geen bierdrinker en àls ik iets drink, binnen de biercategorie, dan zal het een Radler zijn (wat volgens de echte bierdrinkers veredelde ranja is). Maar deze Macmahon (van Heineken) drinkt zich prima weg na een zomerse kleffe dag.
Daarnaast de Mango- en bananenboomgaard, Moises samen met hond Juliete, die hij van de straat heeft gehaald, een van de slaapkamers van de jongens in Casa 1, António strijkt in 'onze' huiskamer zijn kleding op een tafel met een wollen deken eronder als strijkplank en 'onze' huiskamer.
Ednilson is mijn steun en toeverlaat mbt de jongens die in aanmerking komen voor een behandeltraject, de opvang voor de kleintjes, kleuterschool, Lorenço aan het werk bij de mechaniek en de nieuwe klas van Ednilson in het recent gebouwde schoolgebouw.
Reactie plaatsen
Reacties