Laat ik eens beginnen met hoe mooi ik de natuur vind. Tijdens een wandeling maak ik hier weinig meters en blijf ik op des te meer plekken stilstaan. Kijken, luisteren en hopen dat de vlinders hun vleugels openen wanneer ik klaarsta om de meest prachtige foto te gaan maken. Ik kan je vertellen dat het geduld kost, maar het levert je zeker mooie plaatjes op.
Daarbij zie je dan bijvoorbeeld kleine beestjes verscholen in de oksels van een tak of stengel, die je anders niet zou zien. En natuurlijk zijn er ook beestjes die ik liever niet al te dicht in mijn buurt heb, zoals een schorpioen (niet deze op de foto) die op nog geen 30 cm langs me afliep toen ik blootvoets uit de douche stapte.
Inmiddels heb ik teveel foto's gemaakt om hier te plaatsen, maar hier een kleine collage. Waarbij de Acraea uiteindelijk de vleugels spreidde en de kleuren liet floreren in de zon.
Deze plek is vol met jongens, en ja... het zijn en het blijven jongens. De meesten van hen houden van voetballen en er wordt dan ook met grote regelmaat een balletje getrapt. Anderen blijven liever kijken of houden zich bezig met muziek, zang, dans, poëzie, schrijven, hun telefoon of hangen wat
Op zondag wordt er óf de mis in de kapel voorgedragen door een pastoor of ze gaan met z'n allen naar de kerk in Boane. Kun je je al iets voorstellen om dit met ruim honderdvijftig kinderen en jongeren te doen? Een grote bus, twee minibusjes, een auto en een auto met laadbak. Als ik je dan ook nog vertel dat elk voertuig ruimschoots benut werd met jongens, dan kun je je misschien ook voorstellen dat het een bere gezellige boel was om alleen al onderweg te zijn.
De kerk was met meer dan de helft gevuld met gaiato's en de dienst duurde ruim anderhalf uur. Zelfs de twee kleinsten, beiden drie jaar, deden het goed genoeg.
Hier nog een foto van de refter waar per tafel zes jongens aan zitten, in verschillende leeftijden.
Oja, een potje basketbal door António en nog een, voor mij onbekende, jongen. Ze kregen spontaan les van Carlos, een man uit Guinee Bissau, die hier met een team vrijwilligerswerk doet.
Wie had dat gedacht, dat ik dit kan gaan gebruiken...maar ik heb een lezersvraag! Dus zal ik iets schrijven over het behandeltraject.
Op de grotere foto zie je mijn werkplek, mijn praktijkruimte. Voor degenen die mijn werkwijze kennen, gooi alles maar overboord. Bijna alles gaat hier anders. Het begint al met de tafel. Het liefst werk ik als shiatsu therapeut op een futon. Dat is een mat die op de grond ligt. Gezien het feestelijke leven aan natuurlijk schoon dat kruipt, schuift en springt, is de tafel een wijselijke keuze.
Zuster Quitéria kent alle jongens die hier wonen en had een lijst met namen klaarliggen voor mij. Samen bekijken we wat hun achtergrond is en waar de hulpvraag ligt. De redenen voor behandeling kunnen uiteenlopende thema's bevatten, zoals: emotieregulatie, de overleefstand van het straatleven durven te verruilen tegen een beetje veiligheid waardoor de iets zachtere en toegankelijkere aard van degene zelf kan groeien, het verkrijgen van informatie wanneer er vermoedens zijn rondom seksueel misbruik, geweldpleging of welke vorm van psychotrauma dan ook of fysiektrauma a.g.v. gevechten op straat, ongeval, hevige ondervoeding, enz.
Dit heeft ergens een overlap, maar brengt voor mij ook veel nieuwe uitdagingen met zich mee. Ik vind het wederom heel bijzonder dat ik deze jongens een stukje verder mag brengen.
Er zijn ook veel jongens die vanwege hun leefomstandigheden niet naar school kunnen gaan. Ze leven op straat, hun ouders zijn te arm om het naar schoolgaan te financieren, laat staan ook nog schoolspullen te kunnen kopen. Er moet simpelweg gewerkt worden om met zijn allen het gezin te kunnen voeden. Omstandigheden waar men hier dagelijks mee te maken heeft. Dit betekent dat er ook hier bij Casa do Gaiato toch best wat jongens zijn die amper of niet kunnen lezen of schrijven. Deze jongen is er een van. Hij is 16 jaar en ik leer hem lezen en schrijven in het Portugees aan de hand van een schoolboek. Ik ben reuze blij dat hij gemotiveerd is om dit te willen leren. Zéls van een niet Portugees sprekende Limburgse. Ach, zo leren we samen.
Op de foto daaronder laten Calo en Gabriel zien hoe trots ze zijn op hun nieuwe rugzak. Afgelopen week kregen de schoolgaande jongens schoolspullen en een rugzak.
Hier nog wat kiekjes:
De kantoren, Francisco geniet van de regen die eindelijk de hitte iets minder intens maakt, Denir werkt als schoenmaker en de onderste foto toont alle jongens die jarig waren in februari. De grote cake wordt maandelijks geschonken zodat er ook maandelijks feest kan zijn.
De laatste collage van deze blog: samen met Isabella, een pleegdochter van een teamlid kijken naar de voorstelling (onderste foto) in de kapel, de foto's in het midden: ik behandel een jongen van 12 jaar en daarnaast een onwijs blije Calo die voor zijn verjaardag een nieuw paar schoenen heeft gekregen!
Laat vooral je vragen horen. Het geeft mij duidelijkheid in wat er onduidelijk is. En wellicht kan ik je een antwoord geven.
Reactie plaatsen
Reacties
Ha Laura! Dankjewel voor je antwoord op de lezersvraag 😉 Leuk om te zien dat er zoveel gedaan wordt voor de jongens. Al zou ik ze niet, onderweg naar de kerk, achter in de laadbak van een pick-up truck laten zitten. Maar ja, het blijft toch Afrika en mensen hebben andere prioriteiten.
Fijn dat je door je werk echt meedoet in de organisatie en iets kunt betekenen voor het welzijn van de kinderen. Het lijkt me heel voldoenend.
En mooie foto’s van de natuur! Keep it coming! 😘
Ha Laura! Dankjewel voor je antwoord op de lezersvraag 😉 Leuk om te zien dat er zoveel gedaan wordt voor de jongens. Al zou ik ze niet, onderweg naar de kerk, achter in de laadbak van een pick-up truck laten zitten. Maar ja, het blijft toch Afrika en mensen hebben andere prioriteiten.
Fijn dat je door je werk echt meedoet in de organisatie en iets kunt betekenen voor het welzijn van de kinderen. Het lijkt me heel voldoenend.
En mooie foto’s van de natuur! Keep it coming! 😘
Hahaha, natuurlijk graag gedaan!!
Ja, de prioriteiten liggen hier veel meer op overleven, brood op de plank krijgen en, als de mogelijkheid zich aandient, een weg uit de armoede banen. Dan is met zoveel in een auto zeker een efficiënte kostenbesparing. Geld dat nu weer aan andere zaken gespendeerd kan worden.
Het is een hele organisatie om alles in goede banen te leiden. Vrijwilligerswerk is een zeer waardevol. Voor op de eerste plaats de kinderen, de organisatie en voor mij. Het geeft mij inderdaad veel voldoening en ik leer er elke dag weer van.