Ook in Maputo vierde ik mijn verjaardag. Echter zag mijn plan er anders uit. Dat wat ik bedacht had en waar ik op gehoopt had, bleek op de een of andere manier een geheel andere realiteit te krijgen...
Ik had een restaurant in gedachten. Een restaurant waar ome Hub lang geleden was geweest. Een restaurant met een Portugese keuken. Daar had ik me zo ontzettend op verheugd. Niet alleen om daar te gaan eten, maar vooral ook om samen een gezellige avond te hebben met een ervaring voor de Mozambikaanse mannen. Want uit eten valt in een categorie waar niet snel gebruik van wordt gemaakt.
Ruim anderhalf uur wachten op een van de mannen, een inmiddels gesloten restaurantdeur en andere nabijgelegen restaurants die hetzelfde serveerden als wat ik de afgelopen weken al gegeten heb: kip met rijst.
Inmiddels was mijn stemming van enthousiasme naar flink balen omgeslagen. Uiteindelijk, tweeëneenhalf uur later dan gepland, streken we neer bij een, in mijn (!) ogen, veredelde frietzaak. Ik had echt wel tijd nodig om mijn omgeslagen stemming terug te draaien... maar het lukte.
Samen met Josè, een van de seminaristen en onlangs 21 jaar geworden, werd het toch nog onze avond. José was ontzettend blijverrast met een Engelse versie van Winnie the Pooh uit 1957. Een ideale manier om op een leuke en leerzame wijze Engels te leren. Iets wat hij graag zou willen. Daarbovenop gaf ik hem een blouse cadeau.
Voor hem en de anderen was het, tot mijn vreugde en grote verrassing, een zeer geslaagde avond. Ze proefden eten zoals ze het nog nooit eerder geproefd hadden. De bereiding alleen al was anders dan ze gewend waren. Nou, dat was uiteindelijk toch een heel fijn cadeau om te kunnen geven aan hen.
Foto's: Illustratie van Winny the Pooh, gaten in de weg worden gevuld met banden of ander opvallend materiaal, de hangplek naast de garage, ome Hub in de tuin, impressie van de avond met Pater Vasco, ik, José, ome Hub en Pater Timóteo.
Op maandag 23 maart bezochten ome Hub, chauffeur Bento en ik in de ochtend nog een tweetal monumenten. Dachten we fijn op tijd terug te zijn voor de lunch, bleek dat we omringd waren door auto's. Dubbel parkeren is hier geen uitzondering, echter had onze chauffeur even niet opgelet. Dus werd het een verlate lunch.
De rest van de middag wachtte ik op de chauffeur van Casa do Gaiato. Ik verwachtte hem aan het einde van de middag en besloot hem te bellen met de vraag hoe laat hij dacht mij op te halen. Een rustige Armando liet me weten bij Casa do Gaiato te zijn en niet naar Maputo te komen. Wat?!
Hier baalde ik zo ontzettend van! Een dag verspild, een dag geen jongens kunnen behandelen en nog een dag wachten op wanneer Armando zijn boodschappen in Maputo gedaan heeft en tijd heeft om mij mee te nemen.
Hoe snel ook dit balen omgedraaid werd is fantastisch. Diezelfde avond werd er aan tafel besproken welke opties er beschikbaar waren. Pater Emílio zou me de volgende dag om 13u ophalen en wegbrengen. Dat is echt superfijn!
Met een opgelucht gevoel ging ik naar bed. De volgende ochtend zou ik om 9u naar het Blindeninstituut gaan, maar een appje van een teamlid van Casa de Gaiato deed mij mijn planning omgooien. Ze schreef: "Laura, als je wilt kun je met mij meerijden naar Casa do Gaiato. Ik kan je over een half uurtje ophalen." Je begrijpt dat die keuze niet heel moeilijk was.
Het moment dat ik bij het weeshuis bij het voetbalveld naar een partijtje stond te kijken en dan van de andere kant van het veld, de lange zijde wel te verstaan, ineens een van de jongens keihard hoorde roepen: "Tia, tia!" en dwars door het spel naar mij rende,is onbeschrijfelijk bijzonder! (tia = tante).
Dus, ja, ik was net een blij ei, zo blij om weer daar te zijn.
Reactie plaatsen
Reacties