Mijn verjaardag. Vijftig jaar wel te verstaan. Heerlijk en ergens keek ik er ook echt naar uit. Op deze, voor mij, oh zo speciale dag, was ik vastberaden op tijd op te staan. Voor de zonsopkomst, zodat ik extra lang van de dag zou kunnen genieten. 

De rit van en naar Casa do Gaiato is er altijd een vol verrassingen. Hoe druk is het op de weg? Behalve automobilisten steken er met grote regelmaat mensen de weg over. Druk of niet druk. Overdag of 's avonds. Letten de overige weggebruikers op? Of is hun perceptie van 'op je eigen weghelft blijven' ruimer dan die van mij? Daarbovenop is dan de vraag wanneer doen ze hun verlichting van de auto aan, zodat ze zichtbaar zijn? En zeker als het regent... en de blazer staat uit. Tja, de uitdaging om rustig te blijven lukte me prima. Inmiddels ken ik de bijzondere uitdagende rijstijl hier wel.

Het was een dag voor boodschappen. Bento zat de hele dag met mij opgescheept en ik met hem. Gelukkig kunnen we het erg goed samen vinden en hebben we de hele dag gepraat en gelachen. Hij chauffeurde en ik navigeerde.

Vrijdag 6 maart. De rit verloopt meer dan soepel waardoor ik voor tienen in de ochtend alweer in het klooster in Maputo ben. Het word uiteindelijk een relaxdag. De vermoeidheid van de lange en hete dagen (35°+) komt eruit. Samen met ome Hub bespreek ik mijn wensenlijstje.

Laat ik eens beginnen met hoe mooi ik de natuur vind. Tijdens een wandeling maak ik hier weinig meters en blijf ik op des te meer plekken stilstaan. Kijken, luisteren en hopen dat de vlinders hun vleugels openen wanneer ik klaarsta om de meest prachtige foto te gaan maken. Ik kan je vertellen dat het geduld kost, maar het levert je zeker mooie plaatjes op.

En dan is het zowaar alweer zaterdag. De dagen zijn omgevlogen. Behalve de totaal andere omgeving, het weerzien van bekenden en tevens het ontmoeten van nog veel meer onbekenden, was ik ook nog eens omringt door de Spaanse taal naast het Portugees en Engels. Dit maakte mijn hoofd soms wat te vol. Gelukkig is er inmiddels voldoende ruimte om jullie weer een stukje mee te nemen. 

Van donderdag tot en met zaterdag werd mijn flexibiliteit qua planning weliswaar wat op de proef gesteld, ik kreeg er ook mooie ervaringen voor terug. 

De voorbereidingen begonnen een dag voor Aswoensdag.  Cristencia is pakjes aan het knopen van gedroogde palmbladeren. Het steekt, prikt of snijdt haar niet in haar vingers.

Het leven hier trekt mij zodanig in het hier en nu, dat een planning zelden realiteit wordt, zoals aanvankelijk gepland. Hiermee zijn er dan ook ineens weer een aantal dagen omgevlogen. Ik neem je mee in de,  voor mij, feestelijke gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen. En ja deze blog is dan ook wat langer...

Drie dagen en twee nachten in het Krugerpark. Het is natuurlijk altijd een verrassing wat je te zien krijgt, echter waren de kleinere wegen helaas afgesloten voor toeristen. 

De afgelopen dagen is er weinig en tegelijkertijd heel veel geweest. Ik noem dat van die 'hapsnap-dagen'. 

Het was aanvankelijk helemaal niet mijn plan. Ik had me het volgende bedacht: als mijn moeder weer naar Nederland vertrekt, dan pas wil ik naar de plek gaan waar ik eind 2024 vrijwilligerswerk deed.