De laatste dagen bij ome Hub vlogen om. Samen met seminarist Abdul beklom ik de toren van de São Joaquim kerk. Deze toren is lang niet zo hoog als die van de Santa Ana kerk, echter door de openheid voelde deze toch echt wel anders, lees: akeliger, bij de klim. Ik durfde in elk geval de eerste paar beugels van het kruis te beklimmen. 

De laatste week ging snel. Het hete, zomerse weer sloeg om in veel regen en koud weer. "Het is nu winter," zei een collega,  aangezien ze hier maar twee seizoenen hebben. Veel jongens liepen er ineens als een soort 'gangster' bij met hun hoodies. 

Deze keer begin ik met de foto's. Waarbij ik mijn 'Dank jullie wels' aan richt. Bernardina en Alíce (laatste staat niet op de foto) maakten kledingstukken van de door mij gekochte capulana's. 'Dank jullie wel', wasvrouwen. Gina is een van de wasvrouwen. Gina zorgt voor de schone handdoeken in de praktijkruimte en de andere dames zorgen voor mijn was- en beddengoed. Een volgende 'dank je wel ' gaat uit naar Kok Roberto die openstond om twee Nederlandse soepen te willen leren maken. Met ingrediënten die in overvloed aanwezig zijn én goedkoop zijn. Het werd tomatensoep met kip en miangana, een bladgroente en het werd uiensoep. Beiden zijn ook makkelijk te maken voor 170 mensen. 

Een tijdje geleden kwam de vraag of de behandelingen effect hebben. Daar kan ik heel vaag over zijn: ja, nee en deels. Ik zal het wat uitleggen...

En zo is er weer ruim een week voorbij. Een knip met mijn vingers en er was weer een dag omgevlogen. De gemaakte plannen veranderden en er kwamen weer nieuwe voor in de plaats. Een week vol belevenissen die van het ene uiterste naar het andere gingen. Ik ga je in vogelvlucht meenemen...

Gewoon, zoals de titel het al omschrijft... niets meer en niets minder. 

Ook in Maputo vierde ik mijn verjaardag. Echter zag mijn plan er anders uit. Dat wat ik bedacht had en waar ik op gehoopt had, bleek op de een of andere manier een geheel andere realiteit te krijgen...

Mijn verjaardag. Vijftig jaar wel te verstaan. Heerlijk en ergens keek ik er ook echt naar uit. Op deze, voor mij, oh zo speciale dag, was ik vastberaden op tijd op te staan. Voor de zonsopkomst, zodat ik extra lang van de dag zou kunnen genieten. 

De rit van en naar Casa do Gaiato is er altijd een vol verrassingen. Hoe druk is het op de weg? Behalve automobilisten steken er met grote regelmaat mensen de weg over. Druk of niet druk. Overdag of 's avonds. Letten de overige weggebruikers op? Of is hun perceptie van 'op je eigen weghelft blijven' ruimer dan die van mij? Daarbovenop is dan de vraag wanneer doen ze hun verlichting van de auto aan, zodat ze zichtbaar zijn? En zeker als het regent... en de blazer staat uit. Tja, de uitdaging om rustig te blijven lukte me prima. Inmiddels ken ik de bijzondere uitdagende rijstijl hier wel.

Het was een dag voor boodschappen. Bento zat de hele dag met mij opgescheept en ik met hem. Gelukkig kunnen we het erg goed samen vinden en hebben we de hele dag gepraat en gelachen. Hij chauffeurde en ik navigeerde.

Vrijdag 6 maart. De rit verloopt meer dan soepel waardoor ik voor tienen in de ochtend alweer in het klooster in Maputo ben. Het word uiteindelijk een relaxdag. De vermoeidheid van de lange en hete dagen (35°+) komt eruit. Samen met ome Hub bespreek ik mijn wensenlijstje.

Laat ik eens beginnen met hoe mooi ik de natuur vind. Tijdens een wandeling maak ik hier weinig meters en blijf ik op des te meer plekken stilstaan. Kijken, luisteren en hopen dat de vlinders hun vleugels openen wanneer ik klaarsta om de meest prachtige foto te gaan maken. Ik kan je vertellen dat het geduld kost, maar het levert je zeker mooie plaatjes op.